Gmach Główny Muzeum Narodowego w Krakowie mieści się przy al. 3 Maja 1 – jest to jeden z tych budynków, które trudno ominąć, bo zwrócisz na niego uwagę, nawet jeśli aktualnie nie planowałaś się w nim zatrzymać. Muzeum Narodowe w Krakowie ma kilka oddziałów, a każdy mieści się w innym budynku oraz w innej lokalizacji. Gmach Główny, niewątpliwie jest nietuzinkowym budynkiem – jest duży, raczej klasyczny, i osadzony w przestrzeni miasta w nienachalny sposób.
Moja wizyta w Gmachu Głównym, odbyła się nieco „z zegarkiem w ręku”, bo harmonogram zwiedzania i godziny otwarcia szybko zweryfikowały moje ambitne plany zobaczenia wszystkiego na raz. Finalnie udało mi się wejść tylko na jedną wystawę – Galerię Rzemiosła Artystycznego – i to właśnie jej poświęcona będzie ta opowieść. Niestety to trochę wyjęty fragment większej całości, ale nie ma tego złego, bo on i tak opowiada nam bardzo dużo.
W dniu zwiedzania, Kraków miał wyraźnie jesienny nastrój. Mżawka nie tyle zraszała, co raczej unosiła się w powietrzu, a lekki wiatr robił swoje, mieszając chłód z wilgocią w sposób, który każe iść trochę wolniej niż zwykle. W takim klimacie budynek muzeum wyglądał z deczka jak antyczny parlament, choć nadal prezentował się jak naturalny element tego historycznego miasta.
Historia budynku Gmachu Głównego to jeden z tych wątków, które nie układają się w prostą, elegancką linię. Tutaj mamy dość długą, miejscami trochę poplątaną historię, w której miasto miało swoje ambicje, muzeum miało swoje potrzeby, a potem oczywiście historia postanowiła dorzucić swoje trzy grosze.
Gmach Główny powstawał przez dekady. W tym wypadku nie było tak jak w czasie budowania nowoczesnych budynków. Nie było tak, że ktoś po prostu zadecydował o budowie nowej siedziby, postawił budynek i wszyscy poszli do domu. Były etapy, przerwy, zmiany i kolejne pomysły, które po drodze skutecznie dopisywały własne rozdziały.
Pomysł na budowę nowej siedziby Muzeum Narodowego pojawił się pod koniec XIX wieku, kiedy dotychczasowe przestrzenie zaczęły być po prostu za małe na wciąż rosnące zbiory. Budynek miał powstać przy ówczesnych Błoniach, a jego budowa ruszyła w 1934 roku. Ambicje były duże, plany jeszcze większe i wszystko pewnie mogłoby sobie spokojnie zmierzać w stronę muzealnego happy endu, ale zanim gmach zdążył naprawdę rozwinąć skrzydła – przyszła wojna a z nią kolejne dekady komplikacji.
Prace zostały zatrzymane, a niewykończony budynek podczas okupacji niemieckiej wykorzystano jako kasyno. I przyznaję, jest w tym coś absurdalnego – Gmach, który miał być reprezentacyjną siedzibą sztuki i kultury, dostał po drodze zupełnie inną funkcję. Los najwyraźniej uznał, że będzie ciekawiej, jeśli zanim pojawią się tutaj dzieła sztuki, będą żetony i ruletka.
Po wojnie budynek powoli wracał do swojej pierwotnej funkcji, ale oczywiście już w zupełnie innej rzeczywistości, z innymi potrzebami i możliwościami. Budowa i wykończenie trwały jeszcze przez kolejne dekady – właściwie aż do końca XX wieku. Czyli jak na budynek muzealny, który miał być po prostu nową siedzibą, droga do mety była wyjątkowo długa.
I może właśnie dlatego dziś ma w sobie coś takiego… nieoczywistego – jest jednocześnie monumentalny i trochę niedomknięty, jakby nadal pamiętał wszystkie swoje wcześniejsze wersje. a jednocześnie ma za sobą tyle różnych etapów, że trudno patrzeć na niego jak na zwykły budynek muzeum. To miejsce, które zanim na dobre zaczęło opowiadać historię przez swoje eksponaty, samo zdążyło zebrać całkiem niezłą kolekcję własnych historii.
Historia Muzeum Narodowego w Krakowie to w gruncie rzeczy historia potrzeby ogarnięcia coraz większego świata sztuki i historii, który po prostu przestał mieścić się w dotychczasowych ramach. Muzeum Narodowe w Krakowie powołano w 1879 roku jako bezpośrednią odpowiedź na rosnącą świadomość, że Kraków – wtedy już ważne centrum życia kulturalnego – potrzebuje własnej, narodowej instytucji gromadzącej i chroniącej nasze dziedzictwo.
Na początku muzeum nie miało jednego, wielkiego domu. Zbiory były rozproszone i funkcjonowały w różnych przestrzeniach miasta – w tym w budynkach Akademii Umiejętności czy w adaptowanych wnętrzach pałacowych. To był etap zbierania wszystkiego do kupy, również dość czasochłonny i nie taki prosty – trochę jak układanie ogromnych puzzli, ale bez pudełka z obrazkiem.
Z czasem kolekcje zaczęły jednak rosnąć szybciej niż możliwości lokalowe, a potrzeba stworzenia jednej, spójnej siedziby stała się jeszcze bardziej oczywista. Chodziło nie tylko o magazynowanie dzieł, ale o stworzenie miejsca, które pozwoli je pokazywać w sposób nowoczesny i godny rangi tych zbiorów. Tak narodziła się idea budowy nowego gmachu – reprezentacyjnego, dużego i na miarę ambicji instytucji.
No i właśnie tutaj historia muzeum zaczyna łączyć się z historią Gmachu Głównego – ale, jak już mówiłam, droga od pomysłu do faktycznego ukończenia budynku była zdecydowanie dłuższa, niż ktokolwiek mógłby wtedy zakładać… Przenoszenie muzeum do nowej siedziby, również nie było jednorazowym ruchem, a także dość rozciągniętym w czasie procesem. Eksponaty stopniowo trafiały do nowego gmachu, a instytucja muzeum zmieniała się z rozproszonej struktury w coraz bardziej centralne, uporządkowane muzeum narodowe.
Dzisiaj Muzeum Narodowe w Krakowie to już nie jedna kolekcja i nie jeden budynek, ale cała sieć oddziałów i ogromne zbiory. A wszystko zaczęło się od potrzeby stworzenia miejsca, w którym polska sztuka i dziedzictwo nie będą się po prostu poniewierać po różnych kątach Krakowa.
Gmach Główny Muzeum Narodowego w Krakowie to nie jest miejsce, do którego wpadasz na zasadzie „ej, dobra, zobaczymy co tu mają” i po 20 minutach jesteś z powrotem na mieście. Nawet, jeśli zrobisz naprawdę ekspresowe zwiedzanie jednej wystawy i będziesz tylko przebiegać wzrokiem po gablotach.
Budynek serio jest wielki – są tutaj trzy główne poziomy wystawiennicze, a na nich kilka dużych, stałych ekspozycji. Każda z nich pokazuje zupełnie inną część zbiorów, więc nie ma tutaj totalnie jednorakiego klimatu, który ciągnie się przez cały budynek. Raz oglądasz sztukę, za chwilę wchodzisz w świat dawnego rzemiosła, a potem możesz przenieść się w zupełnie inną epokę.
I tutaj ważna rzecz – jeśli chcesz zobaczyć w danym dniu cokolwiek innego na mieście, to nie próbuje zobaczyć wszystkiego w tym muzeum na jednej wizycie. Tu jest taka przestrzeń, że po prostu się nie da. Szczególnie jeśli lubisz czytać opisy i faktycznie przyglądać się eksponatom. Da się oczywiście zrobić szybki obchód, ale wtedy część rzeczy po prostu Ci ucieknie. A jest tutaj na tyle dużo różnorodnych zbiorów, że szkoda robić po prostu muzealny maraton.
My mieliśmy ograniczony czas w Krakowie, i konkretny wcześniej ustalony harmonogram na każdy dzień – a i tak przemieszczanie się po mieście zrobiło swoje i godziny otwarcia nie pozwoliły nam zobaczyć wszystkiego. W efekcie wybraliśmy jako pierwszą Galerię Rzemiosła Artystycznego i na niej się w tym wpisie skupiam. Ale powiem szczerze – po czasie uważam, że to nawet lepsze rozwiązanie niż próba przebiegnięcia przez cały Gmach Główny z językiem na brodzie. Jedno zobaczone od A do Z a do reszty mogę wrócić.
Galeria Rzemiosła Artystycznego w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie to jedna z tych wystaw, które nie łapią człowieka za rękę, krzycząc „spójrz na mnie, spójrz na mnie!”. Tutaj trzeba samemu podejść do każdego eksponatu, popatrzeć i zacząć zauważać rzeczy, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się po prostu… starymi przedmiotami – ale ten detal, ajj on robi robotę.
Po wejściu na tę wystawę, cała reszta muzealnego świata została gdzieś za drzwiami. Jest tutaj sporo rzeczy, które kiedyś miały bardzo konkretne zastosowanie – ktoś z nich korzystał, nosił je, jadł z nich, patrzył na nie albo zwyczajnie miał je w swoim domu. Dzisiaj patrzymy na nie już trochę inaczej, chociaż niektóre nadal miałyby zastosowanie w dzisiejszym świecie.
Bo właśnie tym jest dla mnie rzemiosło artystyczne – pokazaniem, że człowiek od zawsze miał potrzebę robienia ładniejszych rzeczy, które jednocześnie będą użyteczne. Można przecież zjeść zupę zwykłą łyżką. Ale można też zrobić taką, że po kilkuset latach ktoś postawi ją za szybą w muzeum i będzie zachwycał się jej detalem. Super, że można to zobaczyć w muzeum, bo dzisiaj wszystko mamy brzydkie, proste, masowe i bez duszy. Ciekawe, gdzie zgubiliśmy potrzebę piękna?
Tutaj to piękno jest na pierwszym planie i właśnie tu zaczyna się cała zabawa. Oglądasz zegary, biżuterię, ceramikę, szkło, tkaniny czy różnego rodzaju przedmioty użytkowe i nagle okazuje się, że nie zadajesz pytania, po co ktoś tak się nad tym napracował a raczej rozmyślasz jak oni to właściwie zrobili?
Galeria Rzemiosła Artystycznego to kilka równoległych światów, które przenikają się w tej samej przestrzeni. Zamiast klasycznego podziału na sale tematyczne, mamy kategorie przedmiotów – takie, które pokazują, czym rzemiosło było naprawdę, od rzeczy codziennych po obiekty o niemal ceremonialnym znaczeniu.
Zobaczysz tutaj różne grupy eksponatów. Każda z nich opowiada trochę inną historię, ale wszystkie łączy jedno – pokazują, jak niegdyś przedmiot musiał być jednocześnie użyteczny i piękny.
Tutaj czas można dosłownie obejrzeć. Zegary stoją, wiszą i zajmują swoje miejsce wśród innych eksponatów. Ale przy bliższym przyjrzeniu się każdemu z nich, okazuje się, ile właściwie można upchnąć w czymś, co teoretycznie ma tylko pokazywać godzinę. Kółka, wahadła, wskazówki, misternie wykonane obudowy i mechanizmy, przy których człowiek zaczyna się zastanawiać, jak ktokolwiek wpadł na pomysł, żeby to wszystko ze sobą połączyć. Dawniej zegar był nie tylko praktycznym urządzeniem, ale również przedmiotem pokazującym status i kunszt wykonania. No bo skoro już trzeba było pilnować czasu, to dlaczego nie robić tego w ładnym stylu?
Trudno przejść obojętnie obok mebli, które zdecydowanie nie należą do kategorii zwyklej komody, postawionej pod ścianą, żeby było gdzie odłożyć zabytkową filiżankę. Szafy, kredensy, stoły czy konsole są bogato zdobione i często naprawdę robią wrażenie swoją wielkością oraz ilością detali. Widać, że ich zadaniem nie było wyłącznie bycie użytecznymi. Miały wyglądać, podkreślać zamożność właściciela i chyba trochę od wejścia poświadczać, że stać go na takie rzeczy. Dzisiaj oglądamy je jak dzieła sztuki, ale kiedyś były przecież częścią normalnych wnętrz.
Miski, talerze, dzbany, kafle i inne ceramiczne przedmioty pokazują, że nawet rzeczy przeznaczone do całkiem zwyczajnych czynności mogły być małymi dziełami rzemieślniczej sztuki. Tutaj szczególnie dobrze widać różne sposoby zdobienia, kolory, ornamenty i wpływy kolejnych epok. Ja właśnie to lubię w takich przedmiotach – pokazują, że kiedyś też można było mieć zwykły talerz, ale można było mieć też taki, na który patrzyło się z ciekawością, nawet już po zjedzeniu obiadu.
Szkło ma tę zabawną właściwość, że z jednej strony, możesz je stłuc jednym złym spojrzeniem a z drugiej potrafi przetrwać nienaruszone, przez całe wieki. Kielichy, puchary, flakony i ozdobne naczynia pokazują, jak dużo pracy i precyzji wymagało stworzenie przedmiotu, który na pierwszy rzut oka może wydawać się wręcz banalnie prosty. Przezroczystość, kolor, zdobienia i kształty robią tutaj całą robotę.
W tym dziale mamy rzeczy, które są miękkie, delikatne i na pierwszy rzut oka wydają się raczej mniej spektakularne niż wielki kredens czy bogato zdobiony zegar. Jednak, wystarczy przyjrzeć się bliżej, żeby zobaczyć, ile pracy zostało w nich zamknięte. Tkaniny, hafty, elementy stroju i różnego rodzaju dodatki pokazują nie tylko ówczesną modę, ale też status, gust i możliwości ich właścicieli. To również dobry moment, żeby przypomnieć sobie, że zanim pojawiły się szybkie zakupy i ubrania produkowane masowo, stworzenie naprawdę ozdobnego stroju wymagało ogromnej ilości pracy, gdzie każda nitka miała swoje znaczenie.
Jak wspominałam, Galeria Rzemiosła Artystycznego nie jest jak klasyczna wystawa z listą arcydzieł, tylko bardziej jak wielowarstwowy magazyn codziennego piękna, które przez wieki było po prostu… codziennością.
To miejsce, w którym nie ogląda się sztuki w oderwaniu od życia, bo właśnie życie ona oddaje, w jego najbardziej dopracowanej formie. Przedmioty użytkowe, dekoracyjne, sakralne i reprezentacyjne stoją tu obok siebie, naturalnie, choć dzielą je stulecia, style i reprezentują zupełnie różne światy.
Wybrałam kilka obiektów, które szczególnie przyciągają uwagę – nie tylko dlatego, że są jedyne w swoim rodzaju, ale również dlatego, że w moim odczuciu najmocniej pokazują o to, czym ta galeria w ogóle jest.
Relikwiarz włocławski, nazywany też kruszwickim, to jeden z tych przedmiotów, przy których zaczynasz rozumieć, że w średniowieczu „pudełko do przechowywania” oznaczało zupełnie coś innego niż dziś. Złoto, metal, detale i symbolika nie są tylko przypadkową dekoracją – bo to wszystko miało podkreślać znaczenie tego, co znajdowało się wewnątrz. To robi największe wrażenie – relikwiarz nie wygląda jak zwykły pojemnik, tylko jak przedmiot, który sam w sobie był czymś wyjątkowym i mógł potrzebować własnego pojemnika na pojemnik.
Czara włocławska pochodzi z połowy X wieku i zdecydowanie nie wygląda jak przypadkowe naczynie wyciągnięte z kuchennej szafki. Wykonana została z kutego srebra i zachowały się na niej ślady złocenia oraz niella. Była przedmiotem liturgicznym, więc jej wygląd miał znaczenie nie tylko estetyczne. To właśnie jeden z tych eksponatów, przy których warto zatrzymać się na chwilę i popatrzeć na jego wykonanie. W końcu mówimy tutaj o przedmiocie sprzed ponad tysiąca lat, który nadal pozwala zobaczyć, jak wyglądało dawne rzemiosło.
Tutaj można sobie zrobić małą podróż w czasie, tylko zamiast wehikułu mamy suknie, szale, wachlarze, rękawiczki, bieliznę i biżuterię. Kolekcja przedstawia panującą wtedy modę i przy okazji bardzo dobrze pokazuje, jak wiele kiedyś mówił o człowieku jego ubiór. Suknia to jedno, ale dopiero wszystkie dodatki razem tworzą cały obraz. I przyznam, że oglądając to, zaczynam doceniać fakt, że dzisiaj można po prostu wyjść z domu bez wachlarza, rękawiczek i piętnastu innych rzeczy, które niegdyś trzeba było ze sobą targać, żeby wyglądać jak człowiek.
Łyżka? No przecież każdy wie, jak wygląda łyżka. Nu nu, ta kolekcja pokazuje że nawet tak zwyczajny przedmiot może mieć całkiem niezłą historię. Kolekcja polskich łyżek pokazuje nam przedmioty codziennego użytku, które przetrwały znacznie dłużej niż zapewne planowano i wyszły nieco dalej, niż zakładała ich pierwotna funkcja. Różnią się formą, materiałem i wykonaniem, a oglądane razem przypominają, że dawniej nawet przedmioty, których używało się każdego dnia, mogły być wykonywane z dużą starannością. No i jednak trochę intrygująco patrzy się na łyżkę, która ma kilkaset lat… od razu zastanawiam się, jak smakowała wtedy ogórkowa.
Zegar-kula z warsztatu Dawida Schrötera w Elblągu to zdecydowanie jeden z tych eksponatów, przy których można zatrzymać się trochę dłużej. Sam kształt od razu przyciąga uwagę, bo zamiast klasycznej obudowy mamy kulę, w której zamknięto mechanizm odmierzający czas. To taki eksponat, w którym technika spotyka się z rzemiosłem – z jednej strony precyzyjny mechanizm, z drugiej forma, która sprawia, że bardziej przypomina niezwykły przedmiot dekoracyjny niż zegar. Taki mały, metalowy kosmos, który jakby przy okazji daje znać, czy już czas na obiad.
Jeśli chodzi o słowiański klimat na wystawie w Galerii Rzemiosła Artystycznego, to nie, nie jest on tutaj głównym tematem – ale jak prawie w każdym muzeum, da się i tu odnaleźć nieco słowiańskiego pazura. Kilka eksponatów przyciąga szczególną uwagę – są to dawne ozdoby i przedmioty, które poza funkcją użytkową miały też swoje znaczenie.
Wśród nich jest piękna lunula, będąca częścią skarbu z Sejkowic koło Gostynia, wykopanego w 1859 roku. Jest to srebrny naszyjnik z paciorków, którego najważniejszym elementem jest duża zawieszka w kształcie półksiężyca, czyli właśnie lunula. Nazwa „Lunula” na ekspozycji, odnosi się też do tego konkretnego symbolu – półksiężyca, któremu w dawnych wierzeniach słowiańskich przypisuje się znaczenie związane magią i boginią Księżyca, Chors. Ta konkretna sztuka pochodzi z X-XI wieku, a do jej wykonania wykorzystano między innymi granulację i filigran. I powiem szczerze – patrząc na nią, bardzo łatwo puścić wodze wyobraźni. Bo kto wie, może kiedyś należała do wyjątkowej kobiety? Może należała do zielarki, znachorki, a może potężnej szeptuchy, która znała zioła, zaklęcia i fazy Księżyca lepiej niż niejeden współczesny kalendarz? Tego oczywiście już się nie dowiemy. Ale sam symbol pozostaje niezwykle charakterystycznym śladem dawnej słowiańskiej symboliki.
Obok zobaczymy inne naszyjniki z X-XI wieku, Są wśród nich zarówno srebrne elementy wykonane z plecionego drutu, jak i bardziej dekoracyjne, wytłaczane formy z granulacją i filigranem. I tutaj znowu można trochę popuścić wodze wyobraźni – bo kiedy patrzysz na srebrną biżuterię sprzed ponad tysiąca lat, trudno nie zastanawiać się, kto ją nosił, w jakich okolicznościach i czy dla tej osoby była tylko ozdobą czy może była wtedy, i jest do tej pory potężnym przedmiotem mocy? Może właścicielka takiego naszyjnika miała w swojej wsi opinię kobiety, która „widzi więcej”? Właśnie takie przedmioty pozwalają trochę zajrzeć w świat dawnych kobiet, zanim historia zaczęła zapisywać ich imiona.
Jest tu też łańcuch do kaptorgi, czyli małego, płaskiego puzderka, które mogło służyć do przechowywania relikwii albo amuletu. I tutaj robi się już naprawdę ciekawie, bo sama kaptorga nie musiała być zwykłą ozdobną zawieszką. Mogła przechowywać coś, co dla właściciela miało znaczenie ochronne, magiczne albo religijne. Taki mały przedmiot noszony blisko ciała – trochę jak osobisty schowek na coś, czego lepiej nie zgubić. A co dokładnie mogło znajdować się w środku? No właśnie… tutaj wyobraźnia ma już całkiem spore pole do popisu.
Na koniec jest jeszcze czara włocławska – srebrny kielich z połowy X wieku, z zachowanymi śladami złocenia i techniki niello. I chociaż na pierwszy rzut oka może wydawać się najmniej „słowiańskim” przedmiotem z całego zestawu, warto pamiętać, że pochodzi z dokładnie tego samego wczesnośredniowiecznego świata, w którym powstawały lunule, kaptorgi i srebrne naszyjniki. To właśnie takie przedmioty przypominają, jak skomplikowana była rzeczywistość tamtych czasów – różne tradycje, wierzenia i wpływy próbowały funkcjonować obok siebie, a nasza kultura nie zamierzała się dostosować i tak po prostu dać zadeptać. No i w tym całe szczęście, bo gdyby tak było, nie mielibyśmy dziś czego szukać w tych wszystkich starych symbolach, zwyczajach i opowieściach, które przetrwały kolejne stulecia.
Jak wspomniałam na początku, na wizytę w Galerii Rzemiosła Artystycznego przyszliśmy trochę na styk – nieco ponad godzinę przed zamknięciem, bo tak po prostu ułożył się dzień i harmonogram. I tak, to nie jest najlepszy scenariusz na spokojne zwiedzanie, ale jak widać, da się z tego wycisnąć całkiem sporo.
W naszym przypadku całość zajęła około 50 minut. Przeszliśmy ekspozycję dość sprawnie, oglądając każdy eksponat, czytając wszystkie informacje oraz zatrzymując się przy najważniejszych obiektach, choć bez większego luksusu na kilkuminutowe stanie i patrzenie. Trzeba też pamiętać, że około 15 minut przed zamknięciem obsługa zaczyna już wyraźnie kierować zwiedzających ku wyjściu, więc końcówka zwiedzania dostaje trochę wrotek.
Jeśli jednak podejść do tego spokojniej i bez presji czasu, to realnie na dokładne obejrzenie wystawy warto zarezerwować około 70–90 minut. To taki czas, który pozwala już nie tylko przejść sale, ale też faktycznie zatrzymać się przy większości obiektów i wejść w ich detal.
Galeria Rzemiosła Artystycznego to zdecydowanie nie jest taka wystawa dla każdego i na szybko. Tu warto zaznaczyć, że dzieci, zarówno te młodsze, jak i starsze, raczej nie znajdą tu nic, co utrzyma ich uwagę na dłużej. Za dużo detali, za mało interakcji, za dużo patrzenia, właściwie zero interakcji, po prostu wystawa w klasycznym rozumieniu muzealnej rozrywki.
To przestrzeń, która najlepiej działa na osoby świadome tego, gdzie wchodzą – takie, które przyszły tu z ciekawości rzemiosła, historii przedmiotów i tego, jak kiedyś wyglądała codzienność ubrana w estetykę. Trzeba lubić patrzenie, detale oraz zatrzymywanie się przy szczegółach i spokojne czytanie z przedmiotów, z podpisów obok nich.
To wystawa dla osób, które nie oczekują atrakcji z wybuchami, tylko raczej powolnego odkrywania rzeczy, które same w sobie są historią. I jeśli ktoś właśnie tego szuka, to Galeria Rzemiosła Artystycznego potrafi naprawdę wciągnąć – tylko w swoim tempie.
Galeria Rzemiosła Artystycznego w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie to wystawa, która robi wrażenie niesamowitym, misternym detalem. I właśnie w tym tkwi jej siła.
To przestrzeń, w której przedmioty codzienne i reprezentacyjne spotykają się w jednym miejscu i nagle okazuje się, że użytkowe wcale nie musi oznaczać tego samego co zwykłe i brzydkie. Zegary, szkło, ceramika, tkaniny czy elementy biżuterii pokazują, jak bardzo dawniej dbano o formę rzeczy, na których dziś, nie zawiesza się oka nawet na chwilę.
Zwiedzanie tej galerii wymaga raczej spokojnego tempa niż szybkiego przejścia – bo tu najważniejsze są te małe, przeoczalne szczegóły. Wystawa najlepiej działa na zmysły, wtedy, gdy pozwoli się sobie na zatrzymanie przy jednym obiekcie, na trochę dłużej niż zwykle.
I nawet jeśli zobaczy się tylko tę jedną wystawę, zostaje poczucie kontaktu z czymś bardzo ludzkim – rzemiosłem, które łączyło praktyczność z potrzebą piękna, czasem wręcz obsesyjnie dopracowanego.
Sklepik z pamiątkami w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie znajduje się na parterze i jest naturalnym ostatnim przystankiem po zwiedzaniu.
Można tu znaleźć przede wszystkim magnesy z reprodukcjami dzieł sztuki które obejrzymy w muzeum, a także różnego rodzaju akcesoria i drobne pamiątki nawiązujące do eksponatów z Gmachu Głównego. To takie miejsce, z którego można zabrać ze sobą kawałek wystawy nie tylko w pamięci, ale także w ozdobnej, użytkowej formie.
Do Gmachu Głównego Muzeum Narodowego w Krakowie najłatwiej dostać się komunikacją miejską albo spacerem z okolic Błoń.
Dla osób jadących samochodem dostępne są okoliczne miejsca parkingowe, ale w praktyce komunikacja miejska jest najwygodniejszą opcją, szczególnie w dni o większym ruchu turystycznym.
Adres: al. 3 Maja 1, 30-062 Kraków
Strona internetowa: www.mnk.pl/oddzial/mnk-gmach-glowny
Rezerwacja: nie jest obowiązkowa w klasycznym trybie zwiedzania, ale przy większych grupach i wydarzeniach specjalnych warto sprawdzić dostępność wcześniej.
Program: na weekend w Krakowie, jeden dzień w Krakowie albo zwiedzanie Krakowa przejazdem, przy okazji zwiedzania Rynku w Krakowie
