Dadźbog jest utożsamiany ze światłem i promieniami słonecznymi. Jego obecność symbolizowało między innymi przebijające się przez chmury światło słoneczne. Dadźbog jako jedno z kilku słowiańskich bóstw miał wpływ na cykle natury, regulując zmiany pór roku i wpływając na proporcje dnia i nocy.
Element kultu Dadźboga znajdziemy również w rytuałach odprawianych z okazji Nocy Kupały, będącej najkrótszą nocą w roku. W kalendarzu słowiańskim Dadźbog ma dwa swoje ważne święta – w listopadzie oraz w czerwcu. To wówczas oddawano mu szczególną cześć, celebrując siłę słoneczną i radość z obfitości.
Kult Dadźboga był praktykowany głównie na otwartych przestrzeniach, a świątynie ku jego czci były zazwyczaj zbudowane na wzgórzach, które umożliwiały oddawanie czci słońcu. Rytuały składające się z tańców, pieśni i ofiar zbożowych miały na celu przyciągnięcie łaski bóstwa i dostatku.
Dadźbog jako bóg darów, przynosi korzyści, obfitość i nieoczekiwane niespodzianki, choć nie zawsze wyłącznie pozytywne – często wedle zasady trzeba coś dać aby coś otrzymać. Jego postać emanuje aurą hojności, otaczając ludzi atmosferą dostatku i obfitości.
Bóg Darów zatem, jest ucieleśnieniem hojności i skłania do dzielenia się dobrem z innymi. Jego obecność jest odczuwana w chwilach radości, gdy ludzie doznają niespodziewanych darów od życia. Symbolizuje on również zamknięty krąg obdarowywania – im bardziej ludzie dzielą się ze sobą, tym większa staje się obfitość wokół nich. Jego obecność wprowadza w życie ludzi uczucie wdzięczności i szacunku dla darów, które otrzymują.
Dadźbog jest obecny podczas ważnych momentów, takich jak uroczystości, święta i okazje do dzielenia się z innymi. Jego kult skupia się na wzmacnianiu wspólnoty poprzez akty hojności i dzielenia się z innymi. W wierzeniach ludowych, modlitwy i rytuały skierowane do Dadźboga często mają na celu przyciągnięcie do życia obfitości i niespodziewanych radości a także składanie podziękowań za to co już się ma.
Inne znane nazwy Dadźboga to Dadźbóg, Dabóg, Dabog, Daćbog, Dadźba czy Daba.
